کوه‌ها لاله زارن

نه خارم نه خاشاک

من آروم نگیرم

من ایستاده‌ام تا رای خود را پس بگیرم

دارا جهان ندارد ، سارا زبان ندارد

بابا ستاره ای در ، هفت آسمان ندارد

   کارون ز چشمه خشکید ، البرز لب فرو بست   

  حتی دل دماوند ، آتش فشان ندارد

دیو سیاه دربند ، آسان رهید و بگریخت

رستم در این هیاهو ، گرز گران ندارد
        روز وداع خورشید ، زاینده رود خشکید       

 زیرا دل سپاهان ، نقش جهان ندارد
      بر نام پارس دریا ، نامی دگر نهادند      

 گویی که آرش ما ، تیر و کمان ندارد
دریای مازنی ها ، بر کام دیگران شد
  نادر ، ز خاک برخیز ، میهن جوان ندارد
 دارا کجای کاری ، دزدان سرزمینت   

 بر بیستون نویسند ، دارا جهان ندارد

آییم به دادخواهی ، فریادمان بلند است

اما چه سود ، اینجا نوشیروان ندارد
 سرخ و سپید و سبز است این بیرق کیانی  

  اما صد آه و افسوس ، شیر ژیان ندارد
کو آن حکیم توسی , شهنامه ای سراید
    شاید که شاعر ما دیگر بیان ندارد

هرگز نخواب کورش ، ای مهر آریایی

بی نام تو وطن نیز ، نام و نشان ندارد

این شعر سروده یکی از دوستانم در نت به نشانی زیر می باشد .

www.shamevojood.blogsky.com

چقدر سخته وقتی می خوای اشکاتو از دیگران پنهان کنی

جای واسه اشک ریختن پیدا نکنی...

چقدر سخته وقتی نیاز به سکوت داری به خاطر دیگران مجبور بشی حرف بزنی...

چقدر سخته وقتی می خوای منظورت را به دیگران بفهمونی

اما هیچ کس حرفت رو نفهمه...

چقدر سخته برای دیگران چون کوه بودن ولی در چشم خود آرام شکستن...

چقدر سخته وقتی تو قفسی تصویر پرنده ای رو بهت نشون بدن که

تو آسمان در حال پرواز...